ارزوهاي پرنسس كوچولو

بازگشت دوباره

بهار خانم — Mon, 04 Jul 2011 01:18:00 GMT

ميخوام بعد دو سال برگردم

شروع کنم...

اما چطوري نميدونم...

نوشته هاي سابقم رو که ميخونم خندم ميگيره از اون لحن هاي بچه گانه

پرنسس ديگه کوچيک نيست خيلي بزرگ شده خيليخيلي غمگين شده خيلي شکست خورده...خيلي نامردمي ديده

بعد از اينجا خيلي بارها وب نوشتم و هر بار بستمش اين ادرس چند تا از اون خيلي هاس

http://bikhanman.blogfa.com/

http://haziyanhay-dokhtarak.blogfa.com/

http://saate-khamoush.blogfa.com/

قالب وبلاگم که هديه نيم نام بود خراب شده قالبي که عاشقش بودم حالا بايد عوضش کنم...ولي حوصله ندارم

فرياد رسي هست؟

تعطيل شد

بهار خانم — Thu, 27 Aug 2009 00:00:00 GMT

تولدم مبارك

بهار خانم — Tue, 20 May 2008 00:00:00 GMT

اون كسي كه دلش ميخواد يك لحظه ديگه بميره

براي چي بايد واسه خودش تولد بگيره؟؟

پي نوشت:اين عكس ماله 1 سالگي منه

اون هم باباي عزيزمه كه خيلي هم دوسش دارم

____________________________________

چيستم من زاده ي يك شامه لذت بار

روزگاري پيكري بر پيكري پيچيد

تولدم مبارك

و من زاده شدم بي ان كه خود خواهم

پطروسه فداكار خسته شده....

بهار خانم — Wed, 07 May 2008 03:09:00 GMT

هوا سرد شده است، قهوه بي مزه شده است و آسمان بي رنگ است.

بين آدمهاي شهر نه مردي هست و نه زن، همه همجنس و هم قد و بي صورت.

صداي شکستن موج را هم باد برده است. دستان خداوند از سرما خشک شده اند؛

بهشت تعطيل است و فرشته ها در گوشه کنار پياده روها خوابيده اند و کاسه هاي گدايي زير بالهايشان خالي است.زمستان رسيده است.سردترين جنگ تاريخ آغاز شده است.

تمام آفريدگان به جان هم افتاده اند و تجاوز و غارت و قتل عام فراگير شده است.

آدمها در دروغگويي از هم سبقت مي گيرند و سگها به صاحبانشان خيانت مي کنند. درختها به پاي هم مي پيچند و زمين هر روز از سرما مي لرزد. هدف مشترک است تمام مخلوقات مي خواهند قبل از آنکه دير بشود به جهنم برسند، مي گويند آتش جهنم هنوز گرم است.
دروازه هاي جهنم را بسته اند. طبق آخرين اخبار شيطان در يک نشست اهريمني اعلام کرده است که به علت ظرفيت محدود جهنم تعداد گناهان لازم براي سقوط از پل صراط هزار برابر شده است و هيچ تضميني مبتني بر پذيرش تمام گناهکاران متقاضي وجود ندارد. او به تمامي مخلوقات هشدار داده است در شرايط حساس کنوني به نکير و منکر دستور اکيد داده شده است که در صورت مشاهدهء کوچکترين عمل خير و خداپسندانه مي توانند پروندهء مورد نظر را بهشتي اعلام کرده و به علت تعداد بي سابقهء متقاضيان جهنمي از شنيدن هر گونه اعتراضي امتناع ورزند.

قحطي آمده است. به دستور وزير کشاورزي تمام مزارع گندم را بمباران کرده اند. تمام عبادتگاههاي دنيا به خانه هاي فحشا تبديل شده اند و به دستور مراجع مذهبي به تمام کودکان تجاوز مي کنند. متخصصين و جراحان در تمام بيمارستانها بيماران را قطعه قطعه مي کنند. تمام موسسات خيريه با بودجهء صدقات بمبهاي اتمي مي سازند و صليب سرخ جهاني به بزگرترين شبکهء قاچاق مواد مخدر تبديل شده است. سوئيس هم آمريکا شده است.
پطرس، کودک فداکار، انگشت نشانه اش را پس از سالها از سوراخ سد بيرون کشيده است تا سد خراب شود و سيلاب شهر را ببرد تا شايد او هم به آتش جهنم برسد و خودش را گرم کند. او بلافاصله در سيل خفه شده است و به دنياي ديگر رفته است تا به کارنامهء اعمالش رسيدگي شود. کمتر از چند دقيقه بعد نکير و منکر پروندهء نازکش را مطالعه کرده اند و جبرئيل دستور داده است او به دليل سالها فداکاري تا ابد به بهشتي بودن محکوم شود. پطرس حالا فرشتهء بي خانماني شده است که روزها به دنبال سدهاي آب مي گردد تا آنها را تک تک با انگشت نشانه اش سوراخ کند و سيل همه جا را با خود ببرد. پطرس، کودک فداکار، در کمال نا اميدي هر روز عاشق مي شود، از عشق خسته مي شود، خيانت مي کند و دروغ مي گويد، شايد يک بار ديگر به نامهء اعمالش رسيدگي شود و اين بار جهنمي شود؛ پطرس هر شب در روياي آتش جهنم مي خوابد و فردا صبح باز در کنار خيابانهاي سرد بهشت بيدار مي شود تا يک روز ديگر هم وزن تمام گناهانش را به دوش بکشد، باز عاشق شود، باز خسته شود، باز خيانت کند و باز هم دروغ بگويد. پطرس، کودک فداکار، از دست شيطان هم خسته شده است

خارج از متن :

دهقان فداکار پير شده ، فداکاريش تموم شده ،

چوپان دروغگو عزيز شده ،

شنگول و منگول گرگ شدن ،

کبري تصميم گرفته دماغش رو عمل کنه ،

روباه با کلاغ دستشون توي يه کاسه شده ،

حسنک رفته شهر دنبال کار ولي معتاد شده ،

ما ايراني ها چمون شده؟؟؟؟

حرف اظافه:

خدايا دوستت دارم بخاطره نعمت هايي که بهايشان را گران ميپردازيم

به خاطره جنگلي که برايمان افريدي

به خاطره همه چيز و هيچ چيزي که داريم

خدايا دوستت دارم بخاطره هوايي که فعلا رايگان است

مهدي اخوان ثالث

بهار خانم — Thu, 01 May 2008 00:00:00 GMT

مهدي اخوان ثالث (م. اميد) در سال 1307 در مشهد به دنيا آمد. پدرش عطار طبيب و مادرش خانه‌دار بود. وي تحصيلات متوسطه خود را در رشته <آهنگري> در سال 1326 به پايان مي‌رساند. در همين سال براي دوره ششم ادبي در دبيرستان شاهرضاي سابق ثبت‌نام مي‌كند. آشنايي اخوان با محمد قهرمان و رفتن به انجمن ادبي خراسان نيز در همين سال اتفاق مي‌افتد كه تشويق استاداني چون فرخ خراساني و ديگر قدماي معاصر در اين محفل ادبي تاثير سازنده‌اي در توجه روزافزون اخوان به شعر و شاعري داشت. اخوان ثالث "چاووشي خان قوافل حسرت و خشم و نفرين و نفرت،راوي قصه هاي از دست رفته و ارزوهاي بر باد رفته"شاعري که دشمنه فريب و وقاحت و تاريکي و دروغ و. بدي و انساني که دوسته نجيب و نجابت و روشني و راستي و نيکيست.دو اصله متقابل و متضاد که همچون سکه اي سبک بر امواجه جوهر روشن"گريه،اندوه،نواميدي، در شعر او مدام بيدا و بنهان ميشود و برق ميزند.اخوان ثالث يکي از شاعران منفرده تاريخه شعره ماست که با اينکه دروطن ميزيست هميشه غمه غربت داشت با فرديتي نوميد وار جهان را سياه نميبيند اما تاريخه سياهکار را ميشناسد شاعري با عمري به درازاي تاريخه ايران...از ميانه مجموعه اثاره اخوان ثالث(م-اميد) ميتوان به

ارغوان

زمستان

اخره شاهنامه

از اين اوستا

قصه ي شهره سنگستان

تو را اي کهن بوم و بر دوست دارم

زندگي ميگويد بايد زيست

اشاره کرد ......

اين هم شعره قاصدك كه من عاشقشم

قاصدک هان!چه خبر اوردي؟

از کجا،وز که خبر اوردي؟

خوش خبر باشي اما....اما

گرده بام و دره من بي ثمر ميگردي

انتظاره خبري نيست مرا

نه زياري،نه ز ديار و دياري - باري

برو انجا که تو را منتظرند

قاصدک ... در دله من همه کورند و کرند.

دست وردار از اين در وطنه خويش غريب

قاصدک،تجربه هاي همه تلخ،با دلم ميگويد

که دروغي تو دروغ

که فريبي تو فريب

قاصدک.....

ابرهاي همه عالم شب و روز در دلم ميگريند

و شعره " هي فلاني،زندگي شايد همين باشد"

عقده ي خود را فرو ميخورد چون خميره شيشه و به

دشخواري فرو ميبرد لقمه ي بغضي که قوت غالبش ان بود.....

هي فلاني زندگي شايد همين باشد ؟

يک فريبه ساده ي کوچک

ان هم از دسته عزيزي که تو دنيا را جز براي او و جز با او نميخواهي

من گمانم زندگي بايد همين باشد

آه...! آه.....! اما او چرا اين را نميداند که در اينجا من دلم تنگ است.يک ذرست؟

شاتقي هم ادم است اي واي بر من اي داد بر من

من نميدانم چرا طاووسه من اين را نميداند؟

که منه بيچاره هم در سينه دل دارم

که دله من هم دل است اخر از سنگ و اهن نيست

او چرا انقدر از من غافل است اخر؟

آه....آه.... اي کاش گاه گاهي بچه ها را نيز مي آورد

کاشکي.....اما رها کن.هيچ"

و رها کرد او رها ميکرد ادامه ي حرفش را.

اغلب او اينجا دهان ميبست....

روحش شاد و خاطرش گرامي....

(نخلستان هاي ابادان)

بازي كودكانه

بهار خانم — Tue, 19 Feb 2008 14:08:00 GMT

اين يک شعر از پيشرو که خيلي دوسش دارم

ببين عزيزم ... قصه من و تو فقط يه بازي كودكانه بودو بس.

حالا اگه من مزاحمم ، منو ببخش....

من امشب فكر ميكنم كه ديگه ميميرم........

واسه ي اينکه تو رو من از دست دادم.

ميخوام بگم پشيمونم از رفتارم........

من من تو رو عذاب از قصد دادم.

اين چشماي من ميباره هر وقت يادم.......

مياد اون شبا که بوديم هر شب با هم

عهد منو راحت کردي سرقت بازم.......خاطراتو ورق بزن امشب با من

گل نازم گل نازي... اين زندگيم شده بازي

رفتي تا ابد به خوابو و نامت مونده يادگاري

صداي فرياد ما تو شباي ما ميشکونه سکوت شبو

هر وقت ناراحتم بودم ميبوسيدي روي منو

يادت مياد چه شبايي قدم زديم با هم؟

يادت مياد چه شبايي ميخنديديم با هم؟

يادت مياد چه شبايي که تو قهر ميکردي تا من با شاخه گل بيام

پيشت بگم بمون با من؟

ولي يادم نبود آدما هم يه روز ميميرنو بايد امشب به سوگ تو

بشينمو ُتصوير چهره ي ماهت رو نگاهم مونده ثابت.

بيا با تصويرت باز صدام کن نقاش قابت.

با هم بوديم يه روزي ولي نفهميدم.

تو رو ميدادمت بازي من ميخنديدم.

اما وقتي رفتي تازه فهميدم

بي تو نميتونم باشم من ميترسيدم

تو خيالم ميبينم کنارت نشستم

دارم ميگم عزيزم عاشقت هستم

ولي تو بهم ميگي غمگينو خستم

چون تو خيالت فقط من با تو هستم

----

ببين عزيزم

حالا که رفتي فهميدم دوست داشتم من

کاش دم رفتنت رو صورتت بوسه ميکاشتم

تب دستات مونده رو دستم يادگاري

تو به من قول داده بودي تنهام نميزاري

توي خواب من هميشه با مني

وقتي بيدارم ميشم يه آدم آهني

عکست رو دويار اتاق حرف ميزد

چشمات

به من ميگفت بيا نزديکم

باز حس کردم دوباره کنارمي

از اين ميترسيدم يه وقت پيش خدا نري

ولي رفتي و ديگه واسم نمونده چاره

جز اينکه بمونم با اين قلب پاره

باهم بوديم يه روزي ولي نفهميدم

تو رو ميدادمت بازي من ميخنديدم

اما وقتي رفتي تازه فهميدم

بي تو نميتونم باشم من ميترسيدم

تو خيالم ميبينم کنارت نشستم

دارم ميگم عزيزم عاشقت هستم

ولي تو بهم ميگي غمگينو خستم

چون تو خيالت فقط من با تو هستم

چرا چشماي تو به من دروغ نميگه هيچ وقت

يه ادم مرده اي واسه ما بدون نيشخند

تو به من گفتي خاموشه فانوش عشقم

حالا كه اون مرده چرا ميگي نابودو تشنم

آخه كدوم خدايي گفته كه آسوده بشكن

ببين فضاي خونه چقدر آرومه امشب

دوست دارم از آسمون بباره بارون بيشتر

ولي رفيق به من نگو كه آلوده نيستم

چون چهرت خيلي داغونه بنگر

به خودت ،چون نميبيني جادوي بهتر

اگه خودت نخواي نميميري با روح محكم

كه بگي آرامش شبو كابوسه پر كرد

تو فصل زندگيتو كردي پاييز پر درد

مسير زندگيت يه راه تاريك و پر خم

من خواستم عوض بشم توي ثانيه بردم

واگرنه توي زندگيم بدون قافيه مردم.

ببين عزيزم. من ديگه اون ادم ترسوي سابق نيستم.

بدون كه از مرگ نميترسم. خيلي زود ميام پيشت. آره. به زودي.

نانوشته ها

بهار خانم — Wed, 13 Feb 2008 16:00:00 GMT

سلام ايندفعه هم اومدم با دو تا شعر كه البته قديم نوشتمشون و امروز چشم بهشون خورد و يك متن با عنوان مگس ها دله كوچكي دارند و ... پست ايندفعه كمي طولانيه اگه حوصلشو دارين بسم الاه..

شعر مترسك

پاييز سال 1385 بهار

خيلي وقته تک و تنها توي يک مزرعه زرد

لخت و خسته و گرفتار سر پا وايستاده يک مرد

مردي که غصه هاشو نميشه با درياها شستش

همدمش پرنده اي بود که اونم صيادي کشتش

طفلکي ميخواد بگه که منم ادمي هستم

اما تقديرم چنينه جنس چوبه تن و دستم

آي مترسک با يک فرياد گله هاتو بگو با باد

بگو که هيچکسي نيستش بکنه از من کمي ياد

اما من ميگم مترسک تو اگه از جنس چوبي

ادما قلبشون سنگه ندارن دنيايي خوبي

حديثه بوسه

تابستان 1386

حديث بوسه ادم به سيب يادت هست؟

و آن گناه به ظاهر عجيب يادت هست؟

شبي که از در و ديوار ميرسيد به گوش

صداي ايه امن يجيب يادت هست؟

هوا چه سرد شد لحظه اي که ترسيدي

و دستهايت که بردي به جيب يادت هست؟

نه ظاهرا سخن از درد با تو بيهودس

دريغ اين کلمات غريب يادت نيست

* مگس ها دله كوچكي دارند... فکر مي کنم اندازه کله يک مورچه
مگس ها پرواز مي کنند
مثل کبوتر ها و عقاب ها
مگس ها عاشق مي شوند و بي پروا عشق بازي مي کنند
مثل اسب ها و شير ها
مگس ها زمستان ها مي خوابند
مثل خرس هاي قطبي
مگس ها آلودگي ها را دوست دارند و مزاحمند
مثل آدم ها
آدم ها مي گويند از چيزهاي آلوده بدشان مي آيد
آدم ها از چيزهاي مزاحم هم بدشان مي آيد
آدم هاي از چيزهايي که شبيه خودشان است بدشان مي آيد
مگس دارد به زندگي اش و تخم هايي که درون شکمش دارد فکر مي کند
مگس دارد خودش را از آلودگي هايش پاک مي کند
مگس دارد نفس مي کشد و از زندگي اش لذت مي برد
شترررررق ... - کشتمش
دو قطره خون به جاي مي ماند
از دلي اندازه کله مورچه
مگس مي ميرد
هيچ اتفاق مهمي نمي افتد و زندگي در مدار صفر درجه اش مي چرخد !
بعضي آدم ها شبيه مگسند
منتها هيچوقت پرواز نمي کنند
از عشق بازي چيزي حاليشان نمي شود

و حتي دلي اندازه کله مورچه هم ندارند
فقط مزاحمند

و با نبودنشان , هيچ اتفاق مهمي نمي افتد و حتي زندگي راحت تر بر مدار صفر درجه اش

مي چرخد فقط بدي اش اين است که
هيچ مگس کشي اندازه هيکل اين آدم ها نيست...

تنهاي تنها(از نوشته هاي خودم)

بهار خانم — Sun, 10 Feb 2008 16:24:00 GMT

اول يك خبر خيلي خوب دارم: بچه ها تو صفحه ي اول پارسي بلاگ وبلاگه من جز پر بازديد هاي ديروز بودهمنو باش انگار جايزه نوبل بردم كه تو بوق و شيپور كردم ولي خوب من ديروز 900 و وخورده اي بازديد كننده داشتم اين هم عكسش نفر يازدهم شدم

و دوم اينكه باز هم با يك شعر از خودم اومدم اين شما واين هم تنهاي تنها...

پشت اين پنجره ها "ها"کرد و رفت

ارزوي بهترين ها کرد و رفت

من هنوز چشمم به خط جاده هاس

او مرا تنهاي تنها کرد و رفت

در سراي زخميه باغه غزل

دفتره شعره مرا تا کرد ورفت

رفتنش حل معماها نبود

او کجا فکر معما کرد ورفت

از هواي شرجيه چشمانه من

مثله ابري پا به ان پا کرد و رفت

بي حضورش باز دل بي پنجرس

او عظيمت سوي دريا کرد ورفت

در ميان دل نوشتن هاي من

وازه هاي اشک پيدا کرد ورفت

باغ قلبم از درختان پر شده

او رفاقت با تبرها کرد ورفت

شکله قلبي رو تن پنجره هاس

پشت اين پنجره ها "ها" کرد روفت

هزيان هاي پرنسس

بهار خانم — Tue, 05 Feb 2008 00:33:00 GMT

آدم،
تا جوونه به فكر پيري نيست!
پير که شد،
پير که شد...
پير که شد ...
پير که شد مي‌ره مي‌شينه روبه‌روي شومينه، يه پاش‌و مي‌ندازه رو اون يکي پاش، عينک‌ش‌ُ چندرغاز بالاتر مي‌ذاره، کُتش رو مي‌ندازه بالا؛ و سعي مي‌کنه کتاب بخونه
و خودش رو بذاره جاي نقش اوّل داستان
– که هنوز جوونه –
و به‌ياد نياره،
روزايي که جوون بود
و فکر مي‌کرد
هيچ‌وقت کارش به کتاب خوندن پاي شومينه نمي‌کشه.

_________________

آيا مي‌دانيد که
دانش‌مندان هنوز پي نبرده‌اند
چرا با اين‌که پوست دايناسورها اين‌قدر کلفت بوده،
نسل‌شان منقرض شده؟

______________
شکلک‌هاي مسنجر،
مي‌تونن،
همه‌ي اداهايي که مي‌خوام رو،
بدون سرفه،
عطسه،
خميازه،
لهجه،
ترس،
لودگي،
خجالت،
خنده،‌
تمسخر،
دلتنگي،
اندوه،
خستگي
يا سوء تعبير
برات در بيارن.
امّا ورژن مسنجر من،
از اون‌ي که تو هر روز استفاده مي‌کني
يه شب‌به‌خير و نيم،
قديمي‌تره...

_________________

خواب‌م مي‌ياد.
پينوکيو مي‌خوابه.
وجدان‌ش‌م مي‌خوابه.
پدر ژپتو مي‌خوابه.
گربه نره مي‌خوابه.
پري مهربون مي‌خوابه.
همه‌ي گوسفندايي که از رو من‌ و تو پريدن، مي‌خوابن.
همه‌ي پورن‌استار‌اي دنيا مي‌خوابن.
همه‌ي فَن‌هاي کريس مي‌خوابن.
همه‌ي نويسنده‌هاي ديوونه مي‌خوابن.
همه‌ي قهرمان‌ها مي‌خوابن.
اون وقت من بيدارت مي‌کنم و به‌ت شب‌به‌خير مي‌گم.

داستان هاي كوتاه كوتاه كوتاه

بهار خانم — Sun, 03 Feb 2008 14:13:00 GMT

" لاله ، مي توني يک راز رو نگه داري ؟ "

" معلومه "

" به خون قسم مي خوري ؟ "

" ببين ندا ... "

" آهان دکتر، بادم رفته بود. از وقتي که خانم دكتر شدي ، ديگه راه و رسم زندگيت خيلي بهتر از ما شده."

لاله آهي کشيد و دستش را دراز کرد. وقتي تيغ چاقوي دوستش سرخ شد. ناله اي کرد و چهره درهم کشيد.

" خب رازت چيه ؟ "

خون بين انگشت شست هردو جريان يافت.

" لاله . . . مي دوني، من ايدز گرفته ام رفيق"

****

وقتي چند لحظه پيش از شروع پرده اول، ستاره نمايش افتاد و مرد، کارگردان گفت: مرد موقع برگشتن به اتاق خواب گفت : (( مواظب باش عزيزم، اسلحه پر است.)) زن که به پشتي تخت تکيه داده بود گفت: (( اين را براي زنت گرفته اي ؟ ))نه، خيلي خطرناک است، مي خواهم يک حرفه اي استخدام کنم )) من چطورم ؟ )) مرد پوزخندي زد: (( بامزه است، اما کدام احمقي براي آدم کشتن يک زن استخدام مي کند؟ )) زن لبهايش را مرطوب کرد، لوله اسلحه را به سمت مرد گرفت.زن تو ))

سقوط يک فرشته

آفتاب تازه زده بود. هنوز آسمون کامل روشن نشده بود، که چند تا ابر پشت سرهم سوراخ شدن. يه چيزي خورد زمين، سنگي نبود ، آخه صداش تپ بود.آفتاب که کمي بالا اومد و مردم مثل لاک پشت سرشون رو از توي لاکشون بيرون آوردن ،توي زمين ولُ شدن ، يه غريبه رو ديدن از سر فضولي دورش جمع شدن . صداي پچ پچ بلند شد....اين چيه؟!حيوونه ؟!!آدم ؟!؟!پرنده ست ؟!عروسک ؟! موهاش طلايي بود . بالاش سفيد مثل کبوترا ، از شرم وحيا سرشِ پايين بود ، زخمي ، خوني ، مجروح بود .کسي جرات نداشت بهش نزديک بشه . داشت گريه مي کرد ،که يکي اومد جلو دستش رو دراز کرد ، بهش گفت : تو هم سقوط کردي؟

(( نمايش بايد اجرا شود.)) امشب به جاي بازيگر کارآموز، ستاره نمايش بايد نقش نعش را بازي کند. بازيگر کارآموز به سرعت تغيير لباس داد. اجراي او عالي بود. ستاره آخرين نقشش را بي نقص بازي کرد. بازيگر کارآموز موقع تعظيم در برابر طوفاني از کف زدن هاي پرشور، سرنگي را که در جيب داشت، لمس کرد